
Praten over de dood is moeilijk, niet alleen voor mensen die niet in de hulpverlening of geestelijke begeleiding zitten, maar ook voor therapeuten zelf. De dood hoort niet bij het leven, hebben wij bedacht. Het is het einde daarvan, en daarna is alles afgelopen. Het is een onbekend einde, ook al gaan we ervan uit dat alles dan weg is. Want wat is weg zijn? Een zwart gat doemt op en dat is eng.
Beste vreemd als je erbij stilstaat, die gedachte dat na de dood alles voorbij is. Want wie denkt er niet zo nu en dan, regelmatig of altijd aan een overledene? We rouwen als er iemand doodgaat, we herdenken mensen,